โปรแกรมกลับไทย (ไปพักผ่อน)..ทำไมมันยุ่งแบบนี้เนี่ย!!

หลังจากความเครียด อันยาวนานมาเป็นเวลาเกือบเก้าเดือนผ่านไป ก็ได้ฤกษ์ กลับเมืองไทยไปพักผ่อนเสียที

อย่าหาว่าผมเว่อร์เลยนะครับ ว่าเครียดมาเป็นเวลา เกือบเก้าเดือน..ถ้าคนผ่านระบบนี้มาก่อน จะเข้าใจ..ว่ามันทำให้คนๆหนึ่ง ใกล้บ้า ได้ขนาดไหน

สิ่งที่ผมต้องทำในช่วงปิดเทอม (หรือเปล่า) คือบทความชิ้นหนึ่ง ที่เหลือ เป็น requirement ตัวสุดท้าย เชื่อมั้ยครับว่า สิ่งที่ตั้งใจมาเอาความรู้จริงๆ ก็คือความรู้ที่ผมต้องใช้ในการเขียนนี่แหละ..แต่ไม่มีวิชาเปิดสอนตรงๆเลย..กว่าจะได้เรียนรุ้จริงๆ ก็ต้องมาอ่านเองอยู่ดี ที่ผ่านมา มีแต่เรียนแบบ เฉี่ยวๆ..เฉี่ยวไป เฉี่ยวมา ไม่โดนประเด็นนี้สักที แต่ก็ดีนะครับ เพราะว่าได้เรียนรู้เรื่องที่ผมไม่เคยสนใจมาก่อน ได้เปิดโลกทัศน์ผมให้รู้อะไรมากขึ้นอีกเยอะ

การที่ไม่ได้เรียนแบบตรงประเด็นนี่แหละ..ทำให้ผมค่อนข้าง ต้องลงแรงหนักพอสมควรในช่วงเวลาที่เหลือ เพราะว่า ต้องมานั่งอ่าน literature ที่เค้าไม่สอนกัน แต่โชคยังดี ที่ อาจารย์ที่ปรึกษาผม มีความสนใจค่อนข้างกว้างขวาง (คนอาไร จบ PhD สองใบพร้อมกัน ใบนึง mathematical decision model อีกใบนึง Economics) ..อย่างไรก็ตาม คำพูดของเค้าที่ทำให้ผมหนักใจคือ "ผมไม่รู้ว่าเคยมีคนทำงานพวกนี้มาก่อนหรือเปล่านะ..อาจจะมีก็ได้ แต่ผมยังไม่เคยเจอ" .....เอาแล้วไงครับ...ลางร้ายเริ่มมาเยือน

ผมคิดว่า ท่าทาง ผมคงต้องทั้งลาก ทั้งถู บทความที่จะทำในช่วงเวลาที่เหลืออย่างค่อนข้างทุลักทุเล..ต้องกลับไปนั่งอ่านตั้งแต่ Welfare Measurement, Princing, Modeling Knowledge, Incomplete Information Game, Contract, Ramsey Tax ...ผมเลยมานั่งนึกว่า ชีวิตผมคงสบายกว่านี้ ถ้าผมได้เรียนของพวกนี้จริงๆจังๆตั้งแต่เรียนที่เมืองไทย...(ขอประทานอภัย บ่นอีกแล้วครับท่าน)

ถ้าใครเคยเขียนงานเชิงทฤษฎี คงจะเข้าใจถึงความเสี่ยง เสี่ยงทั้งจาก การสร้างแบบจำลองที่เหมาะสม, การใส่ผลกระทบของแต่ละปัจจัยเข้าไปในแบบจำลอง, ความสามารถในการอธิบายแบบจำลองภายใต้ภาวะที่ไม่ได้ถูกกำหนดไว้ (robustness)...คิดแล้วรู้สึก ไมเกรนขึ้นทันที...ท่าทางผมคงต้องเครียดอีกหลายเดือน..โปรแกรมพักผ่อนของผม อาจจะต้อง "รีบพัก รีบหายเครียด" แล้วกลับมานั่งทำงาน มาเครียดเรื่องอื่นต่อ

จากที่ผมสัญญาว่าจะตามเก็บบทความชุด ที่เขียนค้างไว้..ท่าทางคงจะต้องหลัง บทความนี้แล้วล่ะครับ..แต่ผมคิดว่า ผมคงเรียนรู้อะไรได้อีกเยอะ (และทำให้เขียนบทความชุดพวกนั้นได้ชัดเจนขึ้น ลึกซึ้งขึ้น) หลังจากต้องเขียนงานนี้

หกอาทิตย์ในเมืองไทยของผม อาจจะต้องมลายไปในอากาศ ในชั่วพริบตา..แต่อย่างน้อย ได้กลับไป สูด กลิ่นไอทะเล กินผลไม้อร่อยๆ อาหารดีๆ แค่นี้ก็คงพอต่อชีวิตได้อีกหลายเดือนแล้วแหละครับ