หายไปไหน? อีกแล้วครับท่าน
ผมไม่แน่ใจ ว่าเกิดปัญหาอะไรกับระบบ ของ blogspot หรือเปล่า..แต่รู้สึกว่า ผมได้ยินเพื่อนๆหลายคน ทั้งแถวนี้ และแถวอื่นๆ มีปัญหาอย่างเดียวกัน คือ เมื่อ พิมพ์บทความเสร็จแล้ว มันหายไป!!!
เมื่อคืน ผมนั่งเขียนบทความสืบเนื่องจาก "ความจริงใจของฝรั่งจากกรณีการกำจัดโควต้าสิ่งทอของจีน" http://theradicaldreamer.blogspot.com/2005/06/blog-post.html เขียนไปได้ประมาณ สามหน้ากระดาษ A4 แต่พอจะอัพบล็อก บทความก็หายไป!!! ผมพยายามใช้ การเล่นแร่แปรธาตุต่างๆเพื่อให้ได้บทความกลับคืนมา..เหมือนสวรรค์เป็นใจ..ผมได้กลับคืนมาจริงๆครับ
ผมสามารถอัพบล็อก มีบทความดังกล่าว ขึ้นอยู่บน บล็อกของผมได้..ด้วยความดีใจ ประกอบกับ ความเพลีย ในช่วงเวลา ตีห้าครึ่ง..ผมก็ล้มตัวลงนอนหลับเป็นตาย (เว่อร์ซะ)
โผล่ขึ้นมาอีกที ตอนบ่ายโมง..เปิดบล็อกมา เพื่อจะติดตาม งานเขียนของคนแถวนี้...ปรากฎว่า..หายไปไหนหว่า!?! มันหายไปครับ..บทความที่ล่อหลอกให้ผมเสียใจ และดีใจ เมื่อคืนนี้ มันหายไป...(ผมเข้าใจอารมณ์ชอง กระต่ายน้อย ก็ตอนนี้แหละ..ว่ามันน่าเจ็บใจขนาดไหน)
เอาเป็นว่า ถ้ามีเวลา ผมจะพยายามนั่ง build อารมณ์เขียนใหม่อีกทีหนึ่งละกัน เพราะว่า ผมพยายามอธิบาย ปรากฎการณ์ดังกล่าว จากแนวคิด bargaining theory ซึ่งมีความแตกต่างจาก การใช้ ทฤษฎีการค้าระหว่างประเทศมาอธิบาย..ความแตกต่างนี้ ผมคิดว่า น่าจะได้รับการถกเถียงมากขึ้น..
แต่งวดนี้ ผมคงพิมพ์ใส่ word ก่อน แล้วค่อย cut-paste ลงในบล็อกแล้วแหละ...เข็ดแล้ว
ปล ถ้าคุณ เห็นงานบ่นชิ้นนี้อยู่บนหน้าจอ..โปรดทราบว่า มันสร้างความช้ำใจให้ผมเป็นทวีคูณ..ทำไมงานตั้งใจเขียนดันหาย แต่ทีบ่นบ่น กลับยังอยู่ อะโห..ชีวิต
เมื่อคืน ผมนั่งเขียนบทความสืบเนื่องจาก "ความจริงใจของฝรั่งจากกรณีการกำจัดโควต้าสิ่งทอของจีน" http://theradicaldreamer.blogspot.com/2005/06/blog-post.html เขียนไปได้ประมาณ สามหน้ากระดาษ A4 แต่พอจะอัพบล็อก บทความก็หายไป!!! ผมพยายามใช้ การเล่นแร่แปรธาตุต่างๆเพื่อให้ได้บทความกลับคืนมา..เหมือนสวรรค์เป็นใจ..ผมได้กลับคืนมาจริงๆครับ
ผมสามารถอัพบล็อก มีบทความดังกล่าว ขึ้นอยู่บน บล็อกของผมได้..ด้วยความดีใจ ประกอบกับ ความเพลีย ในช่วงเวลา ตีห้าครึ่ง..ผมก็ล้มตัวลงนอนหลับเป็นตาย (เว่อร์ซะ)
โผล่ขึ้นมาอีกที ตอนบ่ายโมง..เปิดบล็อกมา เพื่อจะติดตาม งานเขียนของคนแถวนี้...ปรากฎว่า..หายไปไหนหว่า!?! มันหายไปครับ..บทความที่ล่อหลอกให้ผมเสียใจ และดีใจ เมื่อคืนนี้ มันหายไป...(ผมเข้าใจอารมณ์ชอง กระต่ายน้อย ก็ตอนนี้แหละ..ว่ามันน่าเจ็บใจขนาดไหน)
เอาเป็นว่า ถ้ามีเวลา ผมจะพยายามนั่ง build อารมณ์เขียนใหม่อีกทีหนึ่งละกัน เพราะว่า ผมพยายามอธิบาย ปรากฎการณ์ดังกล่าว จากแนวคิด bargaining theory ซึ่งมีความแตกต่างจาก การใช้ ทฤษฎีการค้าระหว่างประเทศมาอธิบาย..ความแตกต่างนี้ ผมคิดว่า น่าจะได้รับการถกเถียงมากขึ้น..
แต่งวดนี้ ผมคงพิมพ์ใส่ word ก่อน แล้วค่อย cut-paste ลงในบล็อกแล้วแหละ...เข็ดแล้ว
ปล ถ้าคุณ เห็นงานบ่นชิ้นนี้อยู่บนหน้าจอ..โปรดทราบว่า มันสร้างความช้ำใจให้ผมเป็นทวีคูณ..ทำไมงานตั้งใจเขียนดันหาย แต่ทีบ่นบ่น กลับยังอยู่ อะโห..ชีวิต


7 Comments:
พึงระวังเป็นอย่างยิ่งครับ
ผมเจอบ่อยมาก ตั้งแต่สมัยเล่นบอร์ดต่างๆ ผมเลยพิมพ์ใส่เวิร์ดแล้วเซฟไว้ตลอด นอกจากจะช่วยเรื่องการป้องกันสูญหายแล้ว ยังเก็บไว้ใช้ในอนาคตได้อีกด้วย
อีกปัญหาที่ผมเจอ คือ พอผมโพสใส่บล็อกเรียบร้อย กลายเป็นว่า แสดงความเห็นไม่ได้ (ทั้งๆที่ผมก็สั่งบล็อกไว้ว่าอนุญาตให้คนอ่านแสดงความเห็นได้) เข้าไปแก้ไขที่เราโพสไม่ได้ ประมาณว่ามันขึ้นหน้าจอให้ชาวบ้านอ่าน แต่ในไฟล์ของบล็อก (ที่เราเข้าไปได้คนเดียวด้วยการล็อกอินเข้าไป) กลับไม่ปรากฏสิ่งที่เราโพสไป
งงๆครับ
แต่ผมว่าบล็อกยี่ห้อนี้เล่นง่ายแล้วล่ะ ถ้าไม่สนใจเรื่องความสวยงามนะ
โอ้ ช่างเป็นโรคระบาดที่น่ากลัวมาก
เมื่อไหร่มันจะถึงคิวเราเนี่ย
เสียดายบทความนั้นนะ เมื่อคืนเห็นแว่บๆ
หุ หุ หุ
เข้ามาขำ
^_^
ว้า... ผมเข้ามาอ่านไปได้นิดเดียวเองเมื่อคืนนี้
เทคโนโลยีก็ยังงี้แหละนะครับ มีมั่วๆซั่วๆได้เสมอ
ไว้จะรออ่านใหม่นะครับ
น่าเสียดาย น่าเสียดาย
I typed here last night 2 times. They all gone as well. (maybe problem with my computer at home)
เสียใจด้วยครับ แต่ก็จะรออ่าน ตอนนี้ชักเสียวสันหลังว่าบทความเราจะหายไปบ้างรึป่าว
Post a Comment
Links to this post:
Create a Link
<< Home